م ق ت

مَقْت сўзи — бирор кишининг ёмонлик қилаётганини кўрганингда унга нисбатан туйиладиган шиддатли нафратдир. Бу маънода مَقَتَ مَقَاتَةً فَهُوَ مَقِيتٌ — у бир ёмонлик қилди, у ёмонлик қилгувчидир, مَقَّتَهُ فَهُوَ مَقِيتٌ وَمَمْقُوتٌ — ёмонлик қилгани учун унга ғазаб туйди, у ғазаб туйилгувчидир, дейилади. Аллоҳ буюради: إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَمَقْتاً وَسَاء سَبِيلاً Албатта, у бузуқ ва жирканч ишдир (4/Нисо 22).
Жоҳилият даврида кишининг отасининг хотинига уйланиши نِكَاحُ اْلمَقْتِ ёмон никоҳ деб аталган.
مُقِيت эса مُفْعِل вазнига кирган قُوت — озуқа/таом сўзидир. Бу сўз илгари [ قوت моддасида] келиб ўтган эди.