ف خ ر

فَخْر : Мол-мансаб каби, инсоннинг ўзидан ташқари бўлган нарсалар билан мақтанишдир. Бу сўз فَخَر шаклида ҳам талаффуз қилинади. رَجُلٌ فَاخِرٌ : Мақтанувчи одам. Муболаға шакли билан эса шундай дейилади: رَجُلٌ فَخُورٌ وَفَخِيرٌ : Кўп мақтанувчи одам. Аллоҳ буюради: إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ : Аллоҳ ҳеч бир кибрли, кўп мақтанчоқ кимсани севмайди (31/Луқмон 18).
فَخَرْتُ فَلاَنًا عَلَى صَاحِبِهِ أَفْخَرُهُ فَخْرًا : Фалон кишининг ўз шеригидан устунроқ эканлигига ҳукм қилдим, дейилади. Ҳар қандай нафис/қимматли нарса فَاخِر деб ифодаланади. ثَوْبٌ فَاخِرٌ : Қимматли кийим, дейилади. نَاقَةٌ فَخُورٌ : Елини катта, сути мўл туя. فَخَّار : Сопол идиш. Унинг бундай номланиши, урилганда чиқарадиган товуши сабаблидир; гўё жуда кўп мақтанувчи киши сифатида тасаввур қилинган. Аллоҳ буюради: خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ : Аллоҳ инсонни, пишган лойга ўхшаш қуруқ лойдан яратди (55/Ар-Роҳман 14).