ف ض ض

فَضّ : бир нарсани синдириш ва бўлакларини бир-биридан ажратиш. Масалан: فَضُّ خَتْمِ الْكِتَابِ : хат муҳрини бузиб бир-биридан ажратиш каби. Ушбу сўз шу маънодан истиора қилинган: اِنْفَضَّ الْقَوْمُ : жамоа тарқалди. Аллоҳ буюради: وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا : Улар бирор тижорат ёки ўйин-кулгини кўрганларида дарҳол тарқалиб ўшанга кетадилар (62/Жумуъа 11); وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ : Агар қўпол ва қаттиқ қалбли бўлганингда, шубҳасиз, атрофингдан тарқалиб кетган бўлардилар (3/Оли Имрон 159).
اَلْفِضَّة /Кумуш: ишлов бериладиган маъданларнинг энг пасти маъносига хосланган. دِرْعٌ فَضْفَاضَةٌ وفَضْفَاضٌ : кенг зирҳ.