غ ل م

اَلْغُلاَمُ الطَّارُّ : Мўйлаби эндигина чиққан/терлаган ўғил бола. Дейилади: غُلاَمٌ بَيِّنُ الْغُلُومَةِ وَالْغُلُومِيَّةِ : Балоғатга етгани аён бўлган ўғил. Аллоҳ буюради: قَالَ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ : У: «Роббим! Мени кексалик тутган, хотиним ҳам туғмас бўла туриб, менга қандай ўғил бўлур?» деди. (3/Оли Имрон 40); وَأَمَّا الْغُلَامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ : Болага келсак, унинг ота-онаси мўмин кишилар эди (18/Каҳф 80); وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلَامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ : Девор эса, шаҳардаги икки етим ўғил болага тегишли эди (18/Каҳф 82).
Аллоҳ таоло Юсуф қиссасида ҳам шундай буюради: يَا بُشْرَى هَذَا غُلَامٌ : Хушхабар; мана бир бола (12/Юсуф 19). Кўплиги غِلْمَة ва غِلْمَان шаклида келади. اِغْتَلَمَ الْغُلاَمُ : Бола балоғат ёшига етди. Бу ёшга етганларда одатда шаҳват ғолиб келгани сабабли, шабаққа/шаҳватга غُلْمَة дейилган. اِغْتَلَمَ الْفَحْلُ : Эркак (ҳайвон) шаҳватга келди.