ن ف خ
Н-ф-х
نَفْخ : Бу сўз — бирор нарсага ҳаво пуфлаш, пуфлашдир. Аллоҳ буюради: يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ Сурга пуфланадиган Кун (20/Тоҳо 102); وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَجَمَعْنَاهُمْ جَمْعًا Сурга ҳам пуфланди. Уларнинг ҳаммасини бир жойга тўпладик (18/Каҳф 99); وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي اْلأَرْض إِلاَّ مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنْظُرُونَ Ва сурга пуфланди. Осмонлару Ердаги бор жонзот ҳалок бўлди. Аллоҳ хоҳлаган зотлар бундан мустасно. Сўнгра унга яна бир бор пуфланди. Бу сафар эса улар туриб, қараб турибдилар (39/Зумар 68).
Бу ҳам мана бу оятга ўхшайди: فَإِذَا نُقِّرَ فِي النَّاقُورِ Ўша Ноқурга (Сурга) пуфланган вақтда (74/Муддассир 8).
Дастлабки яратилишда руҳнинг пуфланишида ишлатилган феъл ҳам шу ўзакдандир. فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ Мен унинг яратилишини тугаллаб, унга Ўз руҳимдан пуфлаганимда, сиз дарҳол унга сажда қилган ҳолда йиқилинглар (15/Ҳижр 29).
Бу ўзакдан бошқа бир қўлланиш ҳам бор: اِنْتَفَخَ بَطْنُهُ Қорни шишди, иборасидир. Истиора йўли билан кундуз учун ишлатиладиган اِنْتَفَخَ بَطْنُهُ ибораси, қуёш анча кўтарилди, деганидир.
نَفْخَةُ الرَّبِيعِ Баҳорда ўтларнинг чиқишидир.
رَجُلٌ مَنْفُوخٌ Шишган одам, семиз, деганидир.
Бу ҳам мана бу оятга ўхшайди: فَإِذَا نُقِّرَ فِي النَّاقُورِ Ўша Ноқурга (Сурга) пуфланган вақтда (74/Муддассир 8).
Дастлабки яратилишда руҳнинг пуфланишида ишлатилган феъл ҳам шу ўзакдандир. فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ Мен унинг яратилишини тугаллаб, унга Ўз руҳимдан пуфлаганимда, сиз дарҳол унга сажда қилган ҳолда йиқилинглар (15/Ҳижр 29).
Бу ўзакдан бошқа бир қўлланиш ҳам бор: اِنْتَفَخَ بَطْنُهُ Қорни шишди, иборасидир. Истиора йўли билан кундуз учун ишлатиладиган اِنْتَفَخَ بَطْنُهُ ибораси, қуёш анча кўтарилди, деганидир.
نَفْخَةُ الرَّبِيعِ Баҳорда ўтларнинг чиқишидир.
رَجُلٌ مَنْفُوخٌ Шишган одам, семиз, деганидир.