ق و س

قَوْس сўзи — ўқ отиладиган ёй, деганидир: فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى У билан ораси икки камон чамаси, ёки ундан ҳам камроқ қолди (53/Нажм 9).
Ёйнинг табиий эгрилик ҳолати асос қилиб олиниб, эгилиш маъносида تَقَوُّس дейилган. Худди шу маънода бели букилиб, эгилган ҳолда турган кекса кишига ҳам قَوَّسَ الشَّيْخُ ва تَقَوَّسَ чол ёй бўлди, ёйсимон бўлди дейилади. Худди шунингдек قَوَّسْتُ الْخَطَّ فَهُوَ مُقَوَّسٌ чизиқни ёй каби қилдим, у ҳам ёй каби бўлди ибораси ҳам шу ўзакдандир.
مِقْوَس эса — ёй ўтадиган жойдир. Унинг асли эса, ёй каби чўзилиб, сўнгра от қўйиб юбориладиган арқондан келиб чиққандир.