ل م س

لَمْس , худди مس /тегмоқ кабидир ва ташқи тери орқали бирор нарсани идрок этиш маъносини англатади. Бу ўзакдан ясалган сўзлар билан излаш/талаб ҳам ифодаланади. Бу маънода шоир шундай дейди:
وَأَلْمِسُهُ فَلاَ أَجِدُهُ -413
413- Уни излайман, аммо тополмайман.
Аллоҳ таоло эса шундай буюради: وَأَنَّا لَمَسْنَا السَّمَاءَ فَوَجَدْنَاهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيدًا وَشُهُبًا Биз осмонни изладик (кузатдик), уни кучли қўриқчилар ва алангалар билан тўла ҳолда топдик (72/Жин 8).
Бундан ташқари لَمْس ва مُلاَمَسَة сўзлари билан бирга бўлиш ҳам назарда тутилади. Тегишли оятда келган бу феъл, لاَمَسْتُمْ тегиб кетганингизда (5/Моида 6) тарзида ўқилгани каби, لَمَسْتُمُ النِّسَاءَ аёлларга тегиб кетганингизда (5/Моида 6) тарзида ҳам ўқилган.
Бу қироатларда баъзилар феълни фақат тегмоқ, баъзилар эса бирга бўлиш маъносида ишлатган. وَنَهَى عَلَيْهِ الصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ عَنْ بَيْعِ اْلمُلاَمَسَةِ Пайғамбар (сав) ҳам муломаса савдосини тақиқлаган.
لُمَاسَة эса, шошилинч эҳтиёж деганидир.