ك س و

Бу ўзакдан كِسَاء ва كِسْوَة сўзлари ясалган бўлиб, кийим деганидир. أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ ёки кийинтириш ёхуд бир қулни озод қилишдир (5/Моида 89). Бу ўзакнинг бошқа икки шакли قَدْ كَسَوْتُهُ уни кийинтирдим ва اِكْتَسَى кийинди тарзидадир. وَارْزُقُوهُمْ فِيهَا وَاكْسُوهُمْ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلاً مَعْرُوفًا у моллар билан уларни едиринг, кийинтиринг ва уларга яхши сўз айтинг (4/Нисо 5); فَكَسَوْنَا الْعِظَامَ لَحْمًا суякларга ҳам бир гўшт қопладик (23/Муъминун 14). Ибора сифатида اِكْتَسَتِ اْلأَرْضُ بِالنَّبَاتِ дейилиши, ер юзи ўсимликлар билан қопланди, деган маънони билдиради.
Шоирнинг қуйидаги сўзига келсак:
فَبَاتَ لَهُ دُونَ الصَّبَا وَهِيَ قُرَّةٌ *** لِحَافٌ وَمَصْقُولُ اْلكِسَاءِ رَقِيقُ -385
385- Ўша ерда тунади, сабо шамолига қарши совуқ бўлган ҳолда,
Бир кўрпа ва кийимнинг ялтироғи ва ингичкаси.
Айтилганки: Бу ерда келган كِسَاء сўзи, устида қаймоқ тўпланадиган сут деганидир. Бошқа бир шоир эса, шундай деган:
حَتىَّ أَرَى فَارِسَ الصَموُتِ عَلَى *** أَكْسَاءِ خَيْلٍ كَأَنَّهَا اْلإِبِلُ -386
386- Самутнинг чавандозини кўргунимга қадар устида,
Кийинган бир отнинг, худди туядек.
Айтилганки: Бу ерда келган أَكْسَاء сўзи, товонлари устига деганидир. Бунинг асли эса, туянинг чопиши, ортидан чангларнинг кўтарилиши, ўзининг ҳам шу чанг остида қолиши ва уни кийиб олгандек бўлишидир. Бунга кўра, гўё у туяга чангдан бир кийим кийинтирган бўлади.