ك ن ز

Молни мол устига қўйиш ва уни сақлаб-асраш كَنْز деб аталган. Бунинг асли ҳам хурмони идишда тўплаш (жамғариш) маъносини англатувчи كَنَزْتُ التَّمْرَ فِي الْوِعَاءِ дир. Хурмо тўпланиб, хирмон қилинадиган вақтга эса زَمَنُ اْلكِنَازِ дейилган. Гўштдорлиги яхши бўлган урғочи туяга ҳам نَاقَةٌ كِنَازٌ деб ном берилган.
وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلاَ يُنْفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ Олтин ва кумушни йиғиб, уларни Аллоҳ йўлида сарфламайдиганлар (9/Тавба 34), яъни, уни омборга йиғиб, захира қилиб қўядилар.
هَذَا مَا كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ Мана бу ўзингиз учун сақлаб тўплаган нарсангиздир. Қани энди, шу тўплаган нарсангизнинг мазасини тотиб кўринг! – дейилади (9/Тавба 35).
لَوْلاَ أُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ أَوْ جَاءَ مَعَهُ مَلَكٌ Унга бир хазина туширилса ёки у билан бирга бир фаришта юриб келса эди! (11/Ҳуд 12), яъни, катта бир мол/бойлик.
وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ Деворнинг остида улар учун бир хазина бор эди, оталари эса солиҳ киши эди. Шунинг учун Роббинг у икки боланинг вояга етишларини ва Роббингдан раҳмат бўлиб хазиналарини чиқариб олишларини ирода қилди (18/Каҳф 82) оятида эса шундай дейилади: Бу, бир илм саҳифаси (хазинаси) эди.