ج و ع
Ж-в-ъ
جُوع : Бу сўз тирик жонзотларнинг ошқозони бўш бўлишидан келиб чиқадиган оғриқдир. مَجَاعَةُ эса қаҳатчилик вақтини билдирувчи иборадир. رَجُلٌ جَائِعٌ وَجَوْعَانُ ибораси эса кишининг қаттиқ очиққанини ифодалашда ишлатилади.
[Аллоҳ буюради: وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ “Албатта, Биз сизларни бир оз хавф, очлик, молларни, жонларни ва меваларни камайтириш билан синаймиз. Сабр қилувчиларга хушхабар бер. Уларга бирор мусибат етганда: «Албатта, биз Аллоҳникимиз ва албатта, биз Унга қайтувчимиз», дейдилар.” (2/Бақара 155-156); وَضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً قَرْيَةً كَانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَداً مِّن كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللّهِ فَأَذَاقَهَا اللّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُواْ يَصْنَعُونَ “Аллоҳ бир шаҳарни мисол қилиб келтирди: (Аҳолиси) тинч ва сокин эди, ризқи ҳам ҳар томондан мўл-кўл бўлиб келиб турар эди; бироқ у Аллоҳнинг неъматларига ношукрлик қилди, бас, Аллоҳ унга бу қилмишлари туфайли очлик ва хавф балоси бўлган либосни тоттириб қўйди.” (16/Наҳл 112); فَقُلْنَا يَا آدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى {117} إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَى {118 } وَأَنَّكَ لَا تَظْمَأُ فِيهَا وَلَا تَضْحَى “Эй Одам, албатта, бу сенга ҳам, жуфтингга ҳам душмандир; зинҳор у сизларни жаннатдан чиқариб юбормасин, сўнг бахтсиз бўлиб қоласан. Албатта, сенинг очиқмаслигинг ва яланғоч қолмаслигинг ўша ерда (жаннатда қолишингга боғлиқ)дир ва албатта, сен у ерда чанқамайсан ҳам, офтоб остида куймайсан ҳам.” (20/Тоҳо 117-119); لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ “Улар учун (ўлдирувчи ва заҳарли бўлган) зари тиканидан бошқа таом йўқдир. У на тўйдириб семиртиради, на халос қилади.” (106/Қурайш 4).]
[Аллоҳ буюради: وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ “Албатта, Биз сизларни бир оз хавф, очлик, молларни, жонларни ва меваларни камайтириш билан синаймиз. Сабр қилувчиларга хушхабар бер. Уларга бирор мусибат етганда: «Албатта, биз Аллоҳникимиз ва албатта, биз Унга қайтувчимиз», дейдилар.” (2/Бақара 155-156); وَضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً قَرْيَةً كَانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَداً مِّن كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللّهِ فَأَذَاقَهَا اللّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُواْ يَصْنَعُونَ “Аллоҳ бир шаҳарни мисол қилиб келтирди: (Аҳолиси) тинч ва сокин эди, ризқи ҳам ҳар томондан мўл-кўл бўлиб келиб турар эди; бироқ у Аллоҳнинг неъматларига ношукрлик қилди, бас, Аллоҳ унга бу қилмишлари туфайли очлик ва хавф балоси бўлган либосни тоттириб қўйди.” (16/Наҳл 112); فَقُلْنَا يَا آدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى {117} إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَى {118 } وَأَنَّكَ لَا تَظْمَأُ فِيهَا وَلَا تَضْحَى “Эй Одам, албатта, бу сенга ҳам, жуфтингга ҳам душмандир; зинҳор у сизларни жаннатдан чиқариб юбормасин, сўнг бахтсиз бўлиб қоласан. Албатта, сенинг очиқмаслигинг ва яланғоч қолмаслигинг ўша ерда (жаннатда қолишингга боғлиқ)дир ва албатта, сен у ерда чанқамайсан ҳам, офтоб остида куймайсан ҳам.” (20/Тоҳо 117-119); لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ “Улар учун (ўлдирувчи ва заҳарли бўлган) зари тиканидан бошқа таом йўқдир. У на тўйдириб семиртиради, на халос қилади.” (106/Қурайш 4).]