ع ت ل

عَتْل : Бирор нарсани маҳкам қамраб олиб, куч ишлатган ҳолда тортишдир. عَتْلُ الْبَعِيرِ /Туяни тортиш кабидир. Аллоҳ буюради: خُذُوهُ فَاعْتِلُوهُ إِلَى سَوَاءِ الْجَحِيمِ : Уни тутинглар, дўзахнинг ўртасига судранглар (44/Духон 47). عُتُلّ : Молни ўзига тортадиган очкўз ва уни бошқалардан ман қиладиган/бахил кишидир: عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ زَنِيمٍ : Қўли қисиқ очкўз, кейин эса ёмонлик билан тамғаланган (68/Қалам 13).