ف س ح
Ф-с-ҳ
فُسْح ва فَسِيح : Кенг жой. تَفَسُّح : Кенгаймоқ. فَسَّحْتُ مَجْلِسَهُ فَتَفَسَّحَ فِيهِ : Унинг мажлисини кенгайтирдим, у ҳам унда кенгайди, дейилади. Аллоҳ буюради: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ : Эй иймон келтирганлар, сизларга мажлисларда: Жой беринглар, дейилганда, сизлар ҳам жой беринглар; Аллоҳ ҳам сизларга кенглик берсин (58/Мужодала 11). Бу маънодан шундай дейилади: فَسَّحْتُ لِفُلاَنٍ أَنْ يَفْعَلَ كَذَا : Фалон кишига ана шу ишни қилиши учун жой очдим. Бу худди сенинг шундай деганинг кабидир: وَسَّعْتُ لَهُ : Унга жой очдим. هُوَ فِي فُسْحَةٍ مِنْ هَذَا اْلأَمْرِ : У бу ишда кенгликдадир/бемалолдир/у бу хусусда эркиндир.

