ف ك ك

فَكَك : Ажратмоқ/Ечмоқ. فَكُّ الرَّهْنِ : Гаровни халос қилиш. فَكُّ الرَّقَبَةِ : Қулни озод қилиш. Баъзиларга кўра, فَكُّ رَقَبَةٍ : Бир бўйинни ечмоқ (90/Балад 13) оятидан мақсад қулни озод қилишдир; бошқа баъзиларга кўра эса, инсоннинг гўзал сўз ва солиҳ амал билан ўз нафсини Аллоҳнинг азобидан озод қилиши ва яна ўзига буни таъминлайдиган нарса билан бошқасини ҳам қутқаришидир. Бу иккинчи ҳолат инсон учун биринчисининг рўй беришидан сўнг ҳосил бўлади. Макоримуш-Шариъа номли асаримда таъкидлаганимдек, ҳидоятга эришмаган киши, бошқасини ҳам ҳидоятга эриштиришга қодир эмасдир.
فَكَك : Заифлик сабабли елканинг бўғин жойидан чиқиб кетишидир. فَكَّان : Ҳар икки жағнинг бирлашган жойидир.
لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنْفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ : То уларга очиқ-ойдин ҳужжат келгунча, аҳли китоб ва мушриклардан бўлган кофирлар ажралувчи бўлмадилар (98/Баййина 1); яъни, улар тарқоқ эмас эдилар; барчаси залолат устида бирлашган эдилар. Худди мана бу оятда баён қилинганидек: كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً : Одамлар бир уммат эдилар (2/Бақара 213).
مَا انْفَكَّ يَفْعَلُ كَذَا сўзи, худди مَا زَالَ يَفْعَلُ كَذَا (Шуни қилишда давом этмоқда) сўзи кабидир.