ف أ د

فُؤَاد ҳам худди قَلْب кабидир. Аммо تَفَؤُّد, яъни ёниш маъноси эътиборга олинганда فُؤَاد дейилади. Дейиладики: فَأَدْتُ اللَّحْمَ, яъни: Гўштни қовурдим. لَحْمٌ فَئِيدٌ: Қовурилган гўшт. Аллоҳ буюради: مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَى: Унинг кўрган нарсасини кўнгил ёлғонга чиқармади (53/Нажм 11); وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا: Ҳақида билиминг бўлмаган нарсага эргашма; чунки қулоқ, кўз ва кўнгил – буларнинг барчаси ундан жавобгардир (17/Исро 36).
فُؤَاد сўзининг кўплиги أَفْئِدَة шаклида келади: فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ: Одамларнинг дилларини уларга мойил қил (14/Иброҳим 37); قُلْ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ: Айт: сизни яратган ва сизлар учун қулоқлар, кўзлар ва дилларни ато қилган У Зотдир (67/Мулк 23); وَأَفْئِدَتُهُمْ هَوَاءٌٌ: Юраклари бутунлай бўшдир (14/Иброҳим 43); نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ * الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ: У – дилларга чўкадиган, Аллоҳнинг ёқилган оловидир (104/Ҳумаза 6-7). Бу ерда айнан афъида/дилларнинг зикр этилиши, уларнинг оловдан ҳаддан ташқари таъсирланиши сабаблидир. Бу масала бундан кейин Қуръон илмлари ҳақида ёзадиган китобимнинг мавзусидир.