ر خ و

رُخَاء : Майин эсадиган шамол. Бу сўз شَيْءٌ رِخْوٌ /юмшоқ нарса, сўзидан келиб чиққан. Бу ўзакдан феъл رَخِيَ يَرْخَى шаклида келади. Аллоҳ буюради: فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخَاءً حَيْثُ أَصَابَ : Биз шамолни унинг амрига бўйсундирдик. У унинг буйруғи билан истаган томонга майин эсиб оқарди (38/Сод 36). أَرْخَيْتُ السِّتْرَ /Пардани пастга туширдим, сўзи ҳам шу маънодан келиб чиққан. Парданинг пастга туширилишидан эса إِرْخَاءُ سِرْحَانٍ /Бўрининг қўйиб юборилиши, сўзи истиора қилинган.
Абу Зуайб шундай дейди:
وَهِيَ رِخْوٌ تَمْزَعُ -184
184- У ювош, тез боради.
Яъни майин юриш, майин эсадиган шамолга ўхшайди. فَرَسٌ مِرْخَاءٌ ; яъни тез чопадиган, узун одим ташлайдиган от. Бу сўз خَيْلٌ مَرَاخٌ /Тез чопадиган от, ифодасидан келиб чиққан. قَدْ أَرْخَيْتُهُ : Уни бўшатдим.