ش ع ف

شَعَفَهَا (12/Юсуф 30) деб ўқилган. Бу сўз, қалбнинг асосий томирга боғланган учи маъносидаги شَعَفَةُ الْقَلْبِ сўзидан олингандир. شَعَفَةُ الْجَبَلِ : тоғнинг чўққисига айтилади. Шу маънодан; فُلاَنٌ مَشْعُوفٌ بِكَذَا /Фалон киши шунга мафтундир дейилган. Гўё унинг қалбининг юқори томонига зарба теккандек деб ўйланган.