ش و ي

شَوَيْتُ اللَّحْمَ وَاشْتَوَيْتُهُ : Гўштни қовурдим. Аллоҳ буюради: وَإِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ : Агар улар ташналикдан фарёд қиладиган бўлсалар, уларга эритилган маъдан каби юзларни куйдирувчи сув берилади (18/Каҳф 29).
Шоир шундай дейди:
فَاشْتَوَى لَيْلَةَ رِيحٍ وَاجْتَمَلْ -278
278- Шамолли бир кечада (гўштни) қовурди ва ёғни эритди.
شَوَى : Қўл ва оёқ каби четда жойлашган аъзолардир. رَمَاهُ فَأَشْوَاهُ : Яъни унга ўқ отди-ю, бир томонига/аъзосига тегди, дейилади. Аллоҳ буюради: نَزَّاعَةً لِلشَّوَى : Аъзоларни юлиб ташлайди (70/Маъориж 16). Шу маънодан осон ишга شَوَى дейилади; чунки бундай аъзолар [жароҳат олган тақдирда] ўлимга сабаб бўлмайди. Баъзиларга кўра شَاة сўзининг асли شَاهَة дир; зеро араблар شِيَاهٌ ва شُوَيْهَةٌ дейдилар.