د ح و

وَاْلأَرْضَ بَعْدَ ذَلِكَ دَحَاهَا (79/Нозиот 30); яъни, шундан кейин ер юзини ўрнидан силжитди. Худди мана бу оятдаги каби: يَوْمَ تَرْجُفُ اْلأَرْض وَالْجِبَالُ : Ер ва тоғлар ларзага келадиган ўша Кун (73/Муззаммил 14). Бу сўз мана бу ибородан келиб чиққан: دَحَا اْلمَطَرُ الْحَصَى عَنْ وَجْهِ اْلأَرْضِ : Ёмғир чақиқ тошларни ер юзидан супуриб олиб кетди. مَرَّ اْلفَرَسُ يَدْحوُا دَحْوًا : От олд оёқларини ер устидан тортиб, тупроғини тўзғитиб юборди. أُدْحِيُّ الَّنعَامِ : Туяқуш уяси ҳам шу маънодан келиб чиққан. أُدْحِيُّ; أُفْعُولٌ вазнида бўлиб, دَحَوْتُ феълидан ясалган. دِحْيَة : Бир кишининг исмидир.