ن س ر

نَسْر : Аллоҳ таолонинг: وَقَالُوا لاَ تَذَرُنَّ آَلِهَتَكُمْ وَلاَ تَذَرُنَّ وَدًّا وَلاَ سُوَاعًا وَلاَ يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا Дедилар: Илоҳларингизни сира тарк этманглар, на Вадни, на Суваъни, на Яғусни, Яъуқни ва Насрни ҳам. (71/Нуҳ 23) сўзида зикр этилган бир бутдир.
Аслида نَسْر бир тур қуш бўлмиш бургут деганидир. Бу айни пайтда نَسَرَ феълининг ҳам масдаридир. Дарҳақиқат: نَسَرَ الطَّائِرُ الشَّيْءَ بِمِنْسَرِهِ Қуш тумшуғи билан бирор нарсани чўқилади, ўйди, парчалади, дейилади.
نَسْرُ اْلحَافِرِ Туёқнинг тумшуғи, туёқдан ташқарига чиққан кичик эт бўлагининг тумшуққа ўхшатилишидан келиб чиққан таърифдир.
النِسْرَانِ эса, тоир (учаётган) ва воқеъ (қўнган) деб номланган иккита юлдуз номидир.
نَسَرْتُ كَذَا Буни чўқиладим, деган ибора, бирор нарсани, худди қуш тумшуғи билан бирор нарсани олгани каби, оз-оздан ейиш маъносини англатади.