ش ح م

وَعَلَى الَّذِينَ هَادُوا حَرَّمْنَا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُمَا إِلاَّ مَا حَمَلَتْ ظُهُورُهُمَا أَوِ الْحَوَايَا أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ : Яҳудийларга сигир ва қўйнинг ёғларини ҳаром қилдик; фақат орқаларида ёхуд ичакларида кўтарганлари ёки суякларига қоришганлари бундан мустасно (6/Анъом 146).
شَحْمَةُ اْلأُذُنِ : Сирға тақиладиган қулоқ қисми. Унга бу исмнинг берилиши, ёғ шаклида тасаввур қилингани учундир. شَحْمَةُ اْلأَرْضِ : Оқ қуртчалар. رَجُلٌ مُشْحِمٌ : Ёнида кўп ёғ бўлган одам. شَحِمٌ : Ёғни яхши кўрувчи. شَاحِم : Дўстларига ёғ едирувчи. شَحِيم : Вужудида ортиқча ёғ бор киши.