ش ر ح

شَرْح сўзининг асл маъноси гўшт ва унга ўхшаш нарсани ёйишдир. شََرَحْتُ اللحْمَ وشَرَّحْتُهُ /Гўштни ёйдим, дейилади. شَرْحُ الصَّدْرِ ҳам шу маънодан олингандир. Яъни кўкракнинг Аллоҳдан келган илоҳий нур, сокинлик ва хотиржамлик билан кенгайиши деганидир. Аллоҳ буюради: قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي : Мусо: Эй Роббим, деди, кўксимга кенглик бер (20/Тоҳо 25); أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ : Биз сенинг кўксингни кенгайтирмадикми? (94/Шарҳ 1); أَفَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلاِسْلاَمِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ : Аллоҳ кимнинг кўнглини Исломга очган бўлса, у Роббисидан келган нур узра бўлмасми? (39/Зумар 22). Мушкил сўзнинг шарҳи эса, уни изоҳлаш ва яширин маъноларини юзага чиқаришдир.