ح ف و

Савол сўрашда إحْفَاء : Қатъий талаб қилишда ёки бирор ҳолатни ўрганишдаги суриштиришда шошилишдир. Биринчи маъносида: أحْفَيْتُ السُؤَال ва وَأحْفَيْتُ فُلاَناً فِي السُؤَال иборалари ишлатилади, бу — савол сўрашда, талаб қилишда шошилишдир. Аллоҳ буюради: إِنْ يَسْألْكُمُوهَا فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوا Агар сизлардан уларни сўраб, сизни қийнаса, бахиллик қилардингиз (47/Муҳаммад 37). Бунинг асли أحْفَيْتُ الدَابَة иборасидан олинган бўлиб, у ҳайвонни яланг оёқ қолдириш, яъни унинг туёғини шилиш деганидир.
Туя ҳақида ишлатилганда эса, унинг оёқ товонлари юришдан юпқалашиб шилиниши маъносини англатади. Феъл حَفِيَ حَفًا وَحُفْوَةٌ шаклидадир. أحْفَيْتُ الشَّارِب : Мўйловни ниҳоятда калта қилдим ибораси ҳам шундандир.
Аллоҳ таолонинг: إِنَّهُ كَانَ بِي حَفِيّاً Ҳеч шубҳасиз, менинг Роббим меҳрибондир (19/Марям 47) сўзидаги حَفِيّ эса: Яхши, назокатли деганидир. Шу маънода, حَفَيْتُ بِفُلاَن ва تَحَفَّيْتُ بِهِ иборалари: бирор кишига икром билан эътибор беришни англатади. حَفِيّ эса: бирор нарсани яхши билган кишига бериладиган исмдир.