ح و ب

حُوب : Гуноҳдир. Аллоҳ буюради: إِنَّهُ كَانَ حُوباً كَبِيراً Чунки бу катта гуноҳдир (4/Нисо 2), حَوْب эса бу феълнинг масдаридир.
Ривоятда: طَلاَقُ أمِّ أيوُّبَ حُوبٌ Умму Аййубни талоқ қилиш ҳуб/гуноҳдир дейилган. Бу талоқнинг айнан шу ном билан аталишига сабаб — уни қилувчи кишининг бундан қайтарилганидир. Бу حَابَ حُوبًا حَوْبًا حِيَابَة сўзидан олингандир. Аслида эса — туяларни жеркиш учун айтиладиган حَوْب сўзидир. فُلاَنٌ يَتَحَوَّبُ مِنْ كَذَا ибораси «фалончи бу ишдан гуноҳкор бўлмоқда» маъносини англатади.
أَلْحَقَ اللهُ بِهِ الْحَوْبَة ибораси Аллоҳ уни мискин ва муҳтож қилди деганидир. Ҳақиқий маъноси эса — кишини гуноҳ қилишга мажбурлайдиган эҳтиёждир. بَاتَ فُلاَنٌ بِحَيْبَةِ سَوْءٍ ибораси ҳам шу маънодадир: Фалончи ёмон бир эҳтиёж ичида тунни ўтказди. حَوْباَء дейиладики: у нафсдир. Ҳақиқий маъноси эса — гуноҳ қилувчи нафс деганидир. Бу эса Аллоҳ таолонинг: إِنَّ النَّفْسَ َلأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ Чунки нафс доимо ёмонликка буюрувчидир (12/Юсуф 53) сўзида таърифлаган нафсдир.