ص ب ب

صَبُّ اْلمَاءِ : Сувни юқоридан тўкмоқ. صَبَّهُ فَانْصَبَّ : Сувни тўкди, у ҳам тўкилди; صَبَبْتُهُ فَتَصَبَّبَ : Сувни тўкдим, у ҳам тўкилди, дейилади. Аллоҳ буюради: أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا : Биз сувни тўкдик-да тўкдик (80/Абаса 25); فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ : Бас, Роббингиз уларнинг устига азоб қамчисини ёғдирди (89/Фажр 13); يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُءُوسِهِمُ الْحَمِيمُ : Бошлари устидан қайноқ сув тўкилади (22/Ҳаж 19).
صَبَّ إلَى كَذَا صَبَابَةً : Унга бўлган муҳаббати сабабли нафси унга мойил бўлди. Исми фоил, фақат шу ўзакнинг صَبّ шаклига хосдир. فُلاَنٌ صَبٌّ بِكَذَا : Фалончи киши шу нарсага берилиб кетгандир, дейилади. صُبَّة сўзи صُرْمَة кабидир. صَبِيب эса; ёққан ёмғирга, бирор нарсанинг оқаётган ширасига ва оқаётган қонга нисбатан айтилади. صُبَابَة ва صُبَّة — тўкилиши лозим бўлган қолдиқдир. تَصابَبْتُ الإناَءَ : Идишдаги қолдиқни ичдим. تَصَبْصَبَ : Идишдаги қолдиқ тугади.