ص ه ر

صِهْر : Куёв. Аёлнинг оила аъзоларига ҳам أَصْهَار дейилади. Бу — Халилнинг фикри. Ибнул-Аъробий эса шундай дейди: إِصْهَار : қўшничилик, насаб ёки никоҳ орқали яқинлик ўрнатишдир. Булардан бири орқали яқинлик ўрнатган кишига رَجُلٌ مُصْهِرٌ дейилади. Аллоҳ буюради: وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَصِهْرًا : Сувдан инсонни яратиб, унга насаб ва қариндошлик ато этган Зот — Удир (25/Фурқон 54). صَهْر : ички ёғни эритишдир. Аллоҳ буюради: يُصْهَرُ بِهِ مَا فِي بُطُونِهِمْ وَالْجُلُودُ : Бу билан уларнинг қоринларидаги нарсалар ва терилари эритиб юборилади (22/Ҳаж 20). صُهَارَة : эриётган ёғ. Бир бадавий шундай деган:  َلأَصْهَرَنَّكَ بِيَمِينٍ مُرَّةٍ : Аччиқ/ёлғон қасам билан сени эритаман!