ص خ خ

صَاخَّة : Гапираётган кишининг овозининг шиддатига айтилади. Бу ўзакдан шундай дейилади: صَخَّ يَصِخُّ صَخًّا فَهُوَ صَاخٌّ : қичқирди, қичқирмоқда. فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ : У улкан гулдурос келган вақтда (80/Абаса 33) оятида келган الصَّاخَّة сўзи қуйидаги оятда ишора қилинган қиёмат маъносидадир: يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ : Сурга пуфланадиган кун (6/Анъом 73). Бу ўзакдан أَصَاخَ يُصيِخُ (қулоқ солди/тинглади, қулоқ солмоқда) феъли қалб (ҳарфларнинг ўрин алмашиши) орқали келган.