س ب ط

سَبْط сўзининг асл маъноси — бемалол ёйилишдир. Дейилади: شَعْرٌ سَبْطٌ وسَبِطٌ : жингалак бўлмаган тўғри соч; وقد سَبِطَ سُبُوطًا وسَبَاطَةً وسَبَاطًا : осилган сари осилди; امرأةٌ سَبْطَةُ الْخِلْقَةِ : хушхулқ аёл. رَجُلٌ سَبْطُ الْكَفَّيْنِ : икки қўли очиқ киши. Бу ибора билан сахийлик кўзда тутилади. Ўғилнинг ўғлига سِبْط дейилади. Гўё у наслнинг давоми кабидир: وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ : Яъқуб ва асботга нозил қилинганларга, (2/Бақара 136); яъни қабилаларга.
Ҳар бир қабила айни бир кишининг наслидан келганларга дейилади: وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا : Уларни ўн икки қабила ҳолида гуруҳларга ажратдик (7/Аъроф 160). سَابَاط : икки уй орасида текисланган йўлга дейилади. أَخَذَتْ فُلانًا سَبَاطِ : фалончини иситма тутди. سُبَاطَة : супуриндидан ҳосил бўлган уюм. سَبَطَتِ النَّاقَةُ وَلَدَهَا : туя боласини туширди.