س ح ق

سَحْق : Бирор нарсанинг парчаланишидир. Бу сўз парчаланадиган/эрийдиган дори учун ишлатилади: سَحَقْتُهُ فَانْسَحَقَ /Дорини эритдим, у ҳам эриди, дейилади. Эскирган кийим учун ҳам ишлатилади: أَسْحَقَ /Кийим эскирди/титилди, дейилади. سَحْق : Титилиб кетган кийимга айтилади. Шу маънода أَسْحَقَ الضَّرْعُ , дейилади; яъни сути қолмагани учун елин йўқолиб кетди.
إِسْحَاق /Исҳоқ сўзи ҳам шу маънодан келиб чиққан бўлиши мумкин. Бу ҳолда бу сўз мунсариф бўлади. أَبْعَدَهُ اللهُ وَأَسْحَقَهُ : Яъни Аллоҳ уни (Ўз раҳматидан) узоқлаштирсин ва уни йўқ қилсин. سَحَقَهُ : Яъни, уни чиритди. Аллоҳ буюради: فَسُحْقًا ِلاَصْحَابِ السَّعِيرِ : Телба алангали дўзах эгалари узоқ бўлсинлар!/йўқ бўлсинлар! (67/Мулк 11); أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكَانٍ سَحِيقٍ : ...ёки шамол уни олис бир жойга улоқтириб ташлаётгандек бўлади (22/Ҳаж 31). دَمٌ مُنْسَحِقٌ وَسَحُوقٌ /Тўкилган қон, истиора қилинган; худди مَذْرُور /сочилган сўзи каби.