س ل ح

سِلاح : У билан жанг қилинадиган ҳар қандай нарсага айтилади. Кўплиги أَسْلِحَة шаклида келади: وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ : Эҳтиёт бўлсинлар, қуролларини ёнларига олсинлар (4/Нисо 102); яъни ашёларини/жанг анжомларини ёнларига олсинлар.
إسْلِيح : Туялар уни еган вақтларида бақувватланиб семирадиган бир ўсимликдир. Гўё бу ўсимликнинг шундай номланиши, туя ўша ўсимликни еганида қурол таққани, яъни сўйилишдан ўзини ҳимоя қилгани учундир. Бу шоирнинг ушбу сўзига ишорадир:
أَزْمَانَ لَمْ تَأْخُذْ عَلَيَّ سِلاَحَهَا *** إِبِليِ بِجِلَّتِهَا وَلاَ أَبْكَارِهَا -240
240- Менга қарши қуролини тақмаган замонларда;
Туяларим; на кексалигида, на ёшлигида.
سُلاح : Туянинг ислиҳ ўсимлигидан еганини тезак сифатида чиқарганидир. Кейинчалик ҳар қандай тезакка нисбатан киноя қилинган. Шундайки, тувалоқ қуши учун “ سِلاحُهُ سُلاحُه /унинг қуроли тезагидир” дейилади.