س ج ل

سِجْل : Катта челакдир. سَجَلْتُ الْمَاءَ فَانْسَجَلَ : Яъни сувни тўкдим, у ҳам тўкилди. أَسْجَلْتُهُ : Унга бир челак бердим. Бу сўз катта туҳфа/инъом маъноси учун истиора қилинган. مُسَاجَلَة — челак билан суғоришдир. Кейинчалик бу сўз фақат мусобақалашиш ва устунликка эришиш маъносида ишлатиладиган бўлиб қолди. Шоир шундай дейди:
مَنْ يُسَاجِلْنِي يُسَاجِلْ مَاجِدًا -229
229- Ким мен билан мусобақалашса, шарафли киши билан мусобақалашган бўлади.
سِجِّيل : Бир-бирига аралашган тош ва тупроқдир. Айтилишича, бу сўзнинг асли форсча бўлиб, арабчага ўтган. سِجِلّ сўзининг асл маъноси устига хат ёзиладиган тошга айтиларди; кейинчалик устига хат ёзиладиган ҳар нарсага исм бўлиб қолди. Шу маънода Аллоҳ буюради: يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاء كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ : О кунда осмонни, ёзув саҳифаларини ўрагандек ўраймиз (21/Анбиё 104); яъни ичидаги ёзилганни сақлаш учун уни ўраш кабидир.