Shams сураси

У қуёшнинг ортидан келган ойга қасам бўлсин.

У қуёшни оламга равшан кўрсатган кундузга қасам бўлсин.

У қуёшни зулмати билан ўраган тунга қасам бўлсин.

Осмонга ва унинг бино қилинишига қасам бўлсин.

Ерга ва уни ёйиб қўйилишига қасам бўлсин.

Нафсга ва унинг бекам-кўст қилинишига қасам бўлсин.

Нафсга фисқ-фужурини ҳам, тақвосини ҳам илҳом қилди.

Ҳақиқатан, уни иймон билан поклаган киши нажот топди.

Лекин у нафсни гуноҳ билан кўмиб, булғаган кимса эса ноумид бўлди.

Самуд қабиласи ҳаддан ошгани туфайли пайғамбарларини ёлғончига чиқарди.

Қайсики, уларнинг энг бадбахти туяни сўйиш учун шошилиб турди.

Аллоҳнинг пайғамбари Солиҳ уларга: “Аллоҳнинг туясини сўйишдан ва уни суғоришга тўсиқ бўлишдан сақланинглар!” – деди.

Бас, улар пайғамбарни ёлғончи қилиб, у туяни сўйиб юбордилар. Бас, Роббилари уларнинг гуноҳлари сабабли устиларига қирғин юбориб, уни барчаларига баробар қилди.

Аллоҳ ўз ишининг оқибатидан қўрқмайди.