و س م

وَسْم : сўзи из қолдириш, тамғалаш, белгилашдир; سِمَة эса, из, тамға, белги деганидир. وَسَمْتُ الشَّيْءَ وَسْمًا бирор нарсага тамға босиш, уни тамғалашдир.
Аллоҳ буюради: سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ Юзларида сажда изларидан қолган белгилари бордир (48/Фатҳ 29); يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيمَاهُمْ Тортинчоқликлари сабабли, билмаганлар уларни бой деб ўйлайдилар; аммо сен уларни сиймоларидан танийсан (2/Бақара 273); إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ Ҳақиқатан, бунда фикр юритувчи нозик идроклилар учун ибратлар бордир (15/Ҳижр 75), яъни, ибрат олувчилар, билувчилар, панд-насиҳат олувчилар учун. Мана шу — баъзилар زَكاَنَة ; баъзилар فِرَاسَة ; баъзилар эса, فِطْنَة деб атайдиган шу маънодаги تَوَسُّم сўзидир.
Пайғамбар (сав) буюрадилар: اِتَّقُوا فِرَاسَةَ اْلمُؤْمِنِ فَإِنَّهُ يَنْظُرُ بِنُورِ اللهِ Мўминнинг фаросатидан эҳтиёт бўлинглар; чунки у Аллоҳнинг нури билан кўради.
Аллоҳ буюради: سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ Яқинда Биз уни тумшуғи узра тамғалаймиз (68/Қалам 16), яъни: уни ўзи билан танилиб қоладиган бир белги билан белгилаймиз. Бу худди мана бу оятда айтилганлар кабидир: تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ Уларнинг чеҳраларидан неъматларнинг тароватини танийсан (83/Мутоффифун 24).
وَسْمِي эса, ўсимликни биринчи бўлиб суғорадиган ёмғирнинг номидир.
تَوَسَّمْتُ тамға билан тамғаландим, тамға олдим. Ўсимликни биринчи бўлиб суғорадиган ёмғирни талаб қилиш ҳам шу феъл шакли билан айтилади.
, таърифлайди. феъллари кабидир.