و ت ر

تَتْرَى феъли — فَعْلَى вазнида ишлатиладиган مُوَاتَرَة сўзидан олинган феъл бўлиб, бирма-бир изма-из бориш маъносини англатади. Феълнинг асли вов бўлиб, шу тарзда ўзгартирилган. Худди تُرَاث ва تُجَاه сўзлари каби. Бу сўзни мунсариф деб ҳисоблаганлар охиридаги алифни таънис учун эмас, зоида деб ҳисоблаганлар. Ғайри мунсариф деб ҳисоблаганлар эса охирдаги алифни таънис алифи деб қабул қилганлар.
Аллоҳ буюради: ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَا Кейин кетма-кет пайғамбарларимизни юбордик (23/Муъминун 44); яъни: бирин-кетин, бирма-бир.
Фарро шундай дейди: Ҳам марфуъ ҳолатда تَتْرًى , ҳам мажрур ҳолатда تَتْرًى ҳам мансуб ҳолатда تَتْرًى дейилади. Охиридаги алиф танвин ўрнида ишлатилади. Саълаб шундай дейди: Бу تَفْعَلُ қолипидадир. Абу Али ал-Фасавий эса: Бу хатодир; чунки бу сифатдир ва сифатлар тафъалу қолипидан келмайди.