و ص ل

اِتِّصَال : Нарсаларнинг бир-бири билан боғланиши, туташиши, бир-бири билан алоқада бўлишидир. Худди доиранинг ҳар бир бўлаги бир-бирига туташган каби. Бунинг зидди эса ажралиш, айро бўлиш маъносидаги اِنْفِصَال сўзидир.
وَصْل сўзи ҳам моддий, ҳам маънавий нарсалар учун ишлатилади. Шу маънода وَصَلْتُ فُلاَنًا Фалончига марҳамат кўрсатдим, яхшилик қилдим, дейилади.
Аллоҳ буюради: وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ Аллоҳ боғланишини буюрган нарсани узадилар (2/Бақара 27); إِلاَّ الَّذِينَ يَصِلُونَ إِلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ Аммо шундай кимсаларга тегманглар — улар сизлар билан орангизда битим бўлган бир қавмга паноҳ топган бўладилар (4/Нисо 90).
Яъни: улар қон-қариндошлик боғи борлигини айтадилар. Шу маънода فُلاَنٌ مُتَّصِلٌ بِفُلاَنٍ Фалончи фалончига боғлиқдир, дейилади. Яъни: у билан унинг орасида бир насаб боғи ёки қариндошлик боғи бордир.
Аллоҳ буюради: وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ Қасамки, Биз сўзни бирин-кетин улаб қўйдик (28/Қосос 51).
Яъни: уларга сўзларнинг бир-бирига боғлиқ, ҳамроҳ эканини кўп марта айтдик. مَوْصِلُ اْلبَعيِرِ туянинг орқаси билан сони орасидаги бўғим каби, ҳар икки суягининг бирлашадиган бўғинидир.
Аллоҳ буюради: مَا جَعَلَ اللَّهُ مِنْ بَحِيرَةٍ وَلاَ سَائِبَةٍ وَلاَ وَصِيلَةٍ وَلاَ حَامٍ Аллоҳ на баҳийрани, на соибани, на васийлани, на ҳомни машруъ қилмаган (5/Моида 103).
Арабларнинг урф-одатида урғочи ҳайвон эркак ёки урғочи туққанида: وَصَلَتْ أَخَاهَا у биродарига эҳсон қилди, дер эдилар ва унинг биродарини, унинг ҳурмати учун сўймас эдилар.
Баъзилар эса: وَصِيلَة обод ва баракали нарса деганидир, дейди.
وَصِيلَة кенг ер майдони деганидир.
هَذَا وَصْلُ هَذَا бу — бунинг боғи/яқинидир.