و ك أ

وِكَاء : Мешк, ҳамён ва шу каби нарсаларнинг оғзи боғланадиган боғ, ип деганидир. Баъзан бирор нарсани бузилишдан асраш учун идишга солиб қўйиш ҳам وِكَاء деб аталади.
أَوْكَأْتُ فُلاَنًا ибораси бир кишига суянадиган нарса беришни англатади. تَوَكَّأَ عَلَى الْعَصَا — ҳассага таянди ва у билан ўзини қувватлантирди.
Аллоҳ буюради: قَالَ هِيَ عَصَايَ أَتَوَكَّأُ عَلَيْهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَى غَنَمِي Деди: У менинг ҳассам, унга суянаман, у билан қўйларимга барг қоқиб бераман (20/Тоҳо 18).
Ҳадисда шундай буюрилган: كَانَ يُوكِي بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ Маъноси: Сафо билан Марва орасини саъй билан тўлдирар эди. Худди идиш тўлгандан сўнг тошиб кетгани каби.
Бир идишни тўлдириш учун أَوْكَيْتُ السِّقَاءَ дейилади. Аммо أَوْكَأْتُ дейилмайди.