س ل و

وَأَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى : Сизга ширинлик ва бедана туширдик (2/Бақара 57). Бу сўзнинг асл маъноси инсонга тасалли берадиган нарсага айтилади. سُلْوَان ва تَسَلِّي сўзлари ҳам шу маънодан келиб чиққан. Баъзиларга кўра سَلْوَى бир қуш номидир; سُمَانَي /бедана каби. Ибн Аббос шундай дейди: “ اَلْمَنُّ الذِّي يَسْقُطُ مِنَ السَّمَاءِ، وَالسَّلْوَى طَائِرٌ : Ман, осмондан тушадиган нарсадир, салва эса бир қушдир.”
Баъзилар Ибн Аббос бу сўз билан Аллоҳ таолонинг бандаларига ризқ қилиб берган гўшт ва ўсимликка ишора қилганини ҳамда бу ҳақда бир мисол келтирганини айтадилар. سَلْوَى нинг асли تَسَلِّي дандир. Бирор кишининг севгиси қалбидан чиққанда, سَلِيتُ عَنْ كَذَا وَسَلَوْتُ عَنْهُ وَتَسَلَّيْتُ дейилади. Баъзиларга кўра унуттирадиган/тасалли берадиган нарсага سُلْوَان дейилади. Ошиқлар даволаниш учун марваридни ишқалаб, уни ичар эдилар. Буни ҳам سُلْوَان деб атардилар.