س ل ق

سَلْق : Кучлаб ёйишдир; бу, ё қўл билан, ё тил билан бўлади. التَّسَلُّقُ عَلَى الْحَائِطِ /Деворга тирмашиб чиқиш сўзи ҳам шу ўзакдан олингандир. Мана бу оят ҳам шу маънодадир: سَلَقُوكُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدَادٍ : Сизларга ўткир тиллар билан озор берадилар (33/Аҳзоб 19). Киши хотинини ётқизиб у билан яқинлик қилганда; سَلَقَ امرَأَتَهُ дейилади. Мусайлима шундай деган:
وإن شِئْتِ سَلَقْنَاكِ *** وإن شِئْتِ علىَ أَرْبَع -241
241- Хоҳласанг сени ётқизамиз;
Хоҳласанг эса тўрт (оёқ) устида.
سَلْق : Халтанинг икки дастагидан бирини иккинчисига ўтказишингдир.
سَلِيقَة : Юпқа нон (лаваш). Кўплиги سَلائِق шаклида келади. Ўзгача табиатга ҳам سَلِيقَة дейилади.
Паст жойга эса سَلْق дейилади.