ع م د

عَمْد : Бир нарсани қасд қилиш ва унга суяниш. عِمَاد : Ўзига суяниладиган нарса: إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ : Баланд устунли Ирамга (89/Фажр 7); яъни улар суянган Ирамга. Бир нарсага суянганингда عَمَّدْتُ الشَّيْءَ дейсан. عَمَّدْتُ الْحَائِطَ : Деворга суяндим, деган сўз ҳам шу маънодадир.
عَمُود : Чодир суяниб турадиган ёғоч устун. Кўплиги عُمُد ва عَمَد шаклида келади. Аллоҳ буюради: فِي عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ : Узун устунлар ичида (104/Ҳумаза 9). Бу оят فِي عُمُدٍ مُمَدَّدَةٍ шаклида ҳам ўқилган. اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا : Осмонларни, кўриб турганингиздек, устунсиз кўтариб қўйган Аллоҳдир (13/Раъд 2). Худди шунингдек, инсон қўлига олиб суянадиган темир ёки ёғочга ҳам عَمُود дейилади.
Шакл жиҳатидан устунга ўхшатилиб, тонгнинг илк нурига عَمُودُ الصُّبْحِ дейилади. Урфда عَمْد ва تَعَمُّد сўзлари саҳвнинг зиддидир. Ният билан қасд қилинадиган нарса ҳам ўшадир. Аллоҳ буюради: وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا ...: Ким бир мўминни қасддан ўлдирса (4/Нисо 93); وَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ فِيمَا أَخْطَأْتُمْ بِهِ وَلَكِنْ مَا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُكُمْ : Янглишиб қилган ишларингизда эмас; лекин кўнгилларингиз билиб билиб қасд қилганда гуноҳ бордир (33/Аҳзоб 5).