ع و م

عَام /Йил, худди سَنَة кабидир. Аммо سَنَة кўпроқ қийинчилик ва қурғоқчилик/қаҳатчилик бўлган йил учун ишлатилади. Шунинг учун қаҳатчилик سَنَة деб ифодаланади. عَام эса кўпроқ арзончилик ва мўл-кўлчилик бўлган йил учун ишлатилади. Аллоҳ буюради: ثُمَّ يَأْتِي مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ عَامٌ فِيهِ يُغَاثُ النَّاسُ وَفِيهِ يَعْصِرُونَ : Ана ундан кейин шундай бир йил келадики, унда одамлар ёмғирга сероб бўладилар ва турли мевалардан унда шарбат сиқиб оладилар (12/Юсуф 49); وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عَامًا : Биз Нуҳни ўз қавмига (пайғамбар қилиб) юбордик, у эса уларнинг орасида эллик йили кам минг йил турди (29/Анкабут 14). Оятда ўзидан истисно қилинган нарса سَنَة билан, истисно қилинувчи (мустасно) эса عَام билан ифодаланишида бир нозиклик борки, уни иншааллоҳ кейинги ишимизда кўриб чиқамиз.
عَوْم : Сузмоқ. Дейиладики, йилнинг عَام деб аталиши — қуёшнинг унинг барча буржларида сузиши сабаблидир. «عَوْم /Сузиш» маъносига қуйидаги оят ҳам далолат қилади: وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ : Кеча ва кундузни, қуёш ва ойни яратган У Зотдир. Ҳар бири фалакда сузиб юрадилар (21/Анбиё 33).