ع ي ب

عَيْب ва عَاب : бирор нарсанинг ўзи туфайли айб бўлиб қолиши; яъни нуқсоннинг маркази бўлган ҳолатдир. عِبْتُهُ : Уни айбли/нуқсонли қилдим. Бу қуйидаги оятдаги каби ё амалда бўлади: فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا : Унда бир нуқсон юзага келтирмоқни истадим (18/Каҳф 79). Ёки сўз билан бўлади; бу эса кишини мазаммат қилганда намоён бўлади. Масалан, сенинг шундай дейишинг каби: عِبْتُ فُلاَنًا : Фалон кишини айбладим.
عَيْبَة : ичида бирор нарса яшириладиган нарсадир. Пайғамбарнинг (сав) қуйидаги сўзи ҳам шу маънодан келиб чиқади: الأَنْصَارُ كَرِشِي وَعَيْبَتِي : Ансор менинг оиламдир ва сиримнинг муҳофаза қилинадиган жойидир.