ح ق ب

Аллоҳ буюради: لاَبِثِينَ فِيهَا أحْقَاباً У ерда узун замонлар қолувчидирлар (78/Набаъ 23); дейилади: бу ердаги حَقَب сўзи, узоқ замон деган маънодаги حُقُب нинг кўплигидир. حِقْبَةُ эса саксон йилдир; кўплиги حِقَب дир. Тўғриси, حِقْبَة нинг ноаниқ бир замон бўлаги эканидир.
اِحْتِقَاب эса, хуржунни улов устидаги кишининг орқасига боғлашдир. Бу феъл اِحْتَقَبَهُ ва اِسْتَحْقَبَهُ шаклида ҳам ишлатилади. حَقِبَ اْلبَعِير : Туянинг, олатининг ғилофига кириб кетгани сабабли, кичик ҳожатини ўтказаётганда қийналишидир. أحْقَبُ эса, бир ёввойи эшакдир. Бу номни олишининг сабаби човларининг ингичкалигидир; бошқа бир фикрга кўра, човларининг оқлигидир. Урғочиси эса, حَقْبَاء дир.