ح ب ك

Аллоҳ буюради: وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْحُبُكِ Йўллар эгаси бўлган осмонга қасам бўлсин (51/Зориёт 7). Булар йўллардир. Баъзи кишилар осмонларда юлдузлар ва галактикалар туфайли кўзга кўринадиган йўллар ҳосил бўлган, деб ўйлаганлар. Баъзилари эса, бу — басират билан англанадиган ақлий йўллар, деб айтганлар. Аллоҳ таоло: الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَاْلأرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ Улар турганда, ўтирганда ва ёнбошлаганда Аллоҳни зикр қиладилар; осмонлару ернинг яратилиши ҳақида тафаккур қиладилар ва: «Эй Роббимиз, Сен буни бекорга яратмадинг, Сен (бундай маъносизликдан) поксан, бизни дўзах азобидан сақла!» — дейдилар. (3/Оли Имрон 191) ояти билан шунга ишора қилган.
حُبُك сўзининг асли эса, بَعِيرٌ مَحْبُوكُ القَرَا орқаси бақувват туя иборасидан олинган бўлиб, у орқаси мустаҳкам деганидир. اِحْتِبَاك эса, этакни учларини бир-бирининг устидан ўтказиб боғлашдир.