ح س م

حَسْم сўзи бирор нарсанинг таъсирини бартараф этишдир. Шу маънода: قَطَعَهُ فَحَسَمَهُ дейилади, Кесиб илдизини қўпорди деганидир. Худди шу сабабдан, қиличга ҳам حُسَامًا номи берилган. حَسْمُ الدَّاءِ : доғлаш йўли билан касалликнинг таъсирини йўқотишдир. Теккан кишининг изини супуриб ташлайдиган бахтсизликка حُسُوم дейилган. Аллоҳ буюради: وَثَمَانِيَةَ أيَّامٍ حُسُوماً Уни, ва саккиз кун, танаффус бермасдан (69/Ҳаққо 7); дейиладики: Бу, уларнинг изларини ўчиргувчидир. Уларнинг хабарларини супуриб ташлагувчидир деб ҳам айтилган. Баъзилар эса: Уларнинг умрларини узгувчи/тугатгувчидир деган. Бу ёндашувларнинг барчаси ҳам ушбу умумий ифоданинг қамровига киради.